Tijdens de opleiding mediumschap krijg je al snel het advies om te oefenen, eindeloos te oefenen. Immers alleen op die manier kun je je noodzakelijke intuïtie aanscherpen. Nou is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Want oefenen binnen je familie is niet echt uitdagend, je weet meestal veel of misschien wel alles van die tante, nicht of oma. Daardoor kun je niet objectief ‘lezen’. Het gaat er dus om dat je – best spannend – vreemden of verre kennissen uitnodigt.
Niet zo lang geleden kreeg ik de kans om een vriendin van een kennis te lezen via WhatsApp-beeldbellen.
En zo startte een van de rommeligste sessies die ik ooit heb meegemaakt. Erg leerzaam dus. De vriendin tegenover mij bleek lastig te lezen – alsof ze zich had voorgenomen om zich schrap te zetten. Misschien was ze gespannen. Dat begrijp ik wel, het is ook best wat om je open te stellen voor een medium. Het mooie aan iemand lezen vanuit mediumschap is dat je makkelijk in een stroom van informatie terecht kunt komen, waardoor je de ene na de andere waarneming verwoordt.
Die flow was mij die dag niet gegund. Het leek alsof ik telkens opnieuw moest beginnen. Alsof ik werkelijk nergens houvast vond. Maar na wat rondtasten in mijn intuïtieve duisternis lukte het me om iemand te beschrijven die achter de vriendin stond. Een herkenbare vrouw. Ze vermoedde dat het haar moeder was. Mijn spirituele hart sprong een gat in de lucht. Raak! Overmoedig voelde ik direct een weinig subtiele tekst opkomen. ‘Kan ik dat zeggen? Stel je voor dat ze afhaakt,’ dacht ik.
Nou is het rationaliseren van je intuïtie het laatste wat je moet doen als medium. En ik wilde ontzettend graag het kleine succes wat verder uitbouwen. ‘De dood of de gladiolen,’ besloot ik, best dapper. Zeg het. Geen weg terug.
“Je moeder zegt dat je niet zo moet zeiken.”
Het was even stil. Toen kwam het verlossende woord:
“Ja, da’s mijn moeder. Die zei dat vroeger zo vaak tegen mij.”
Het begin van een verder soepele lezing was gemaakt.
Sindsdien weet ik: wat ik doorkrijg heeft geen filter nodig.
Han