Tijdens een online oefenavond komt een man in beeld. De opdracht is om de ander te lezen vanuit kleuren of smaken. We spreken af dat ik begin.
Ik haal een aantal keer diep adem en verbind me met de man. Vrijwel direct zie ik een landschap met bergen. Er is een vrij groot wit huis met een smalle weg die erheen leidt. Langs de kant zie ik een ouderwetse motor staan. Als ik me verder concentreer op het huis overvallen twee emoties mij: bij de een voel ik strengheid, onverbiddelijkheid; bij de ander het omgekeerde: zachtheid, warmte. Ik vermoed dat het grootouders zijn.
Elke keer als ik de man tegenover mij iets vertel kijk ik hem vragend aan. Normaal gesproken controleer je tijdens een reading of het klopt wat je aandraagt. Bij een positieve reactie ga je lekker verder, bij een afwijzende onderzoek je alternatieve invalshoeken. Maar bij deze oefening is het verboden om controlevragen te stellen. Dat maakt het voor de reader best ingewikkelder, spannender. Dus ik ga ijverig verder met tasten.
Ik zie een wat jongere man. En ik zie een kind. Het ene moment is het bang. Het andere moment niet. Dat verwart me, het voelt precair om uit te spreken maar ik doe het toch. “Het is daar regelmatig onveilig,” zeg ik, “maar er zijn ook warme momenten. Ik zie zelfs iets van een koffietafel voor me – zo’n uitgebreide als je in Duitsland of Zwitserland tegenkomt. En het zou me niks verbazen (zeg ik tot mijn eigen verbazing) als daar eh… aalbessentaart op tafel staat.”
Waarom zeg ik dit in godsnaam, denk ik. Ik krijg verder geen beelden door dus ik sluit af en vraag hoe hij de reading vond en of het een beetje klopt. Hij laat het even op zich inwerken en zegt dan: “Alles klopt. Ik ben opgegroeid in Zwitserland. Inderdaad in een groot huis op een berg. En die motor die je benoemde was van mijn vader. Hij heeft zich een keer aan de hete uitlaat gebrand. Dit was het huis van mijn grootouders. Mijn grootvader was een barse man. Maar mijn grootmoeder zorgde voor de gezelligheid. Om het huis stonden aalbessenstruiken en ik ging in het seizoen met een vergiet de tuin in om aalbessen te plukken die zij dan verwerkte in een taart…” Hij kijkt me een beetje melancholiek aan en zegt: “Het is me echt een raadsel hoe jij bij die aalbessentaart komt.”
Han